Cięcie niezwykle grubych szkł jest w istocie walką. Musimy stawić czoła tarczy diamentowej przeciwko materiałowi, który chce się rozpaść w momencie, gdy wywieramy na niego jakiekolwiek naciski. Jeśli kiedykolwiek próbowaliście ciąć grube kuarcyt lub szkło sodowo-wapniowe, wiecie, jak to jest – opór jest ogromny.
Dlatego używamy lamp o krótkich falach podczerwieni. To sposób na zmianę zasad gry.
Standardowe metody grzania są tu bezużyteczne, ponieważ powierzchnia szybko stygnie. Ale te emiterzy podczerwieni mogą przeniknąć głęboko do wnętrza szkła. Dzięki temu możemy zagrzewać szkło od wewnątrz.
To nie topi szkła, ale je złagodzi. Wystarczająco, by tarcza diamentowa mogła swobodnie przesuwać się po nim.
A wasze narzędzia będą wam za to wdzięczne.
Zwykle tarcze diamentowe szybko się zużywają, ponieważ muszą opracowywać twardą, zimną powierzchnię. Gdy uprzednio nagrzewamy obszar cięcia, nie musimy tak mocno naciskać. Mniejszy nacisk oznacza dłuższą żywotność tarczy. To różnica między szorowaniem plamy szczoteczką a jej prostym przetarciem.
Ale trzeba uważać.
Aby ciepło mogło przeniknąć do środka, potrzebna jest duża ilość mocy w małym obszarze. Jeśli system chłodzenia nie będzie dobrze skonfigurowany, to ciepło może przedostać się do reszty szkła lub uszkodzić konstrukcję maszyny. Jeśli przepływ powietrza nie jest odpowiedni, może dojść do szoku termicznego – to po prostu inny sposób na określenie sytuacji, gdy szkło może pęknąć wtedy, gdy tego nie chcemy.
Sekret polega na podłączeniu tych lamp do precyzyjnego kontrolera PID. Chcemy osiągnąć określoną temperaturę – szkło musi być wystarczająco miękkie, by można je było przyciąć, ale nie tak gorące, by straciło swoją wytrzymałość lub zaczęło się topić. Jeśli uda nam się osiągnąć ten balans, cały proces staje się prosty.